Bu Hayat Benimdir

Sisli bir tünel ve karanlıktan geçtim,
Ayaklarımın altı can kırıntıları,
Yaşayan ölüler bıraktım ardım sıra ve baktım yarınlara.

Baharı aradım hayat boyu,
Elvedayı eksik koydum giderken yarınlara.
Çamurlarda, boranlarda yoğruldum.
Güneşli günlerin umuduyla ayakta durup
Her tökezlediğimde yeniden doğruldum.

Bir tırtılın kelebeğe dönüşmesi,
Kelebeğinse kalan ömrüne küsmesi,
Akıl kârı olmayan kavgalardan çıkıp
Sessizliğin sesinde dans etmesidir hayatın en tuhaf bilmecesi.

Parmak ucu uzaklığına varamayan,
Gözünün gördüğü en uçtaki çizgiye
Tebessümle bakıp kendine uzak göremeyen,
Mayası bozuklarla pişip, çiğ kalmayanım ben.
Bu hayat benimdir.

Memleket kokusu, vuslatı içimde hep var olan,
Kozasına sığmayan, yeni ormanlar arayan,
Ateş böceğine âşık olup,
Yanacağını bilse de yine ona sarılan,
Hamuru bayat kalabalıklara ırak durup
İyiliğin kapısına sığınan, eşiğinde yoldaş bulan,
Bir yanı o saklambaçta saklandığı yerde kalan,
Bir yanı yorgun,
Bir ahı bin ağıtlar yakan,
Düştüğü yerde anne diye ağlayan,
Yavrusunu yerden kaldırıp başını sıvazlayan,
Babasının gölgesine âşık olup
Ana kucağına yatınca huzur bulanım ben.
Bu hayat benimdir.

Gönül terazisinde hassas olup
Azı çoğu can yongasında aramayan,
Hatalarının bedelini kendi ödeyip
Amel defterine hep borçlu kalan,
Yalanı yalansız kapatamayıp,
Yolu dolansız olmayan,
Kaderde biçilen kalıba sığamayıp taşan,
Yaşayamadığı hayatı kaleme alıp yazan,
Sevdiklerinin gözlerinin önüne çektiği perdenin
Söküklerini kendi yamalayanım ben.
Fikrinin telaşına bir ömür adayanım ben.
Mayası bozuklarla pişip çiğ kalmayanım ben.

Canı canana köle sayıp
Canana varamayanım ben.
Sözünün eri bilinip
Sözünde duramayanım ben.

Benden sonra kalacak sadece ismimdir.
Dünyada var olan bir aciz cismimdir.
Konuşan ben değil, kalemimdir.

Ey dost,
Ebediyete göçene dek
Bu hayat benimdir.