Yıllardır aynı şeyler yaşanıyor bu evde;
Sen bana küsüyorsun, ben sana küsüyorum.
Birbirimize saçma duygular pazarlayıp
Sen “duyar kasıyorsun”, ben “duyar kasıyorum”.
Ne olacak bu ahval, nereye kadar böyle?
Sürüp gidecek mi hep sonsuza kadar öyle?
Olumlu bir şey anlat, ne olur bir şey söyle!
Sen kös kös susuyorsun, ben kös kös susuyorum.
Ne var sanki yeniden sevgiyi, aşkı tatsak.
Basit tartışmaları bir kenara fırlatsak.
Bir gece olsun bari kucaklaşıp da yatsak;
Sen surat asıyorsun, ben surat asıyorum.
Tam ortadan vurulduk, çok gafil avlandık biz?
Gereksiz çalkalandık, boşa alevlendik biz.
Hatırla bir geçmişi; böyle mi evlendik biz?
Saygıya acıkıyor, sevdaya susuyorum.
Ne kadar yaşarız ki gör, kaç seneye kadar?
Bir evlat kazanalım birkaç seneye kadar.
Yaşımız da geçiyor bak üç seneye kadar;
Sen tam otuz altıya, ben kırka basıyorum.
Mutlu musun kurduğun barikat karşısında
Merhametin yok senin sadakat karşısında
Susmamı bekliyorsun kabahat karşısında
Pes ettim be vicdansız, sesimi kısıyorum.
Şimdi beni beş kez vur, on beş kez vur, üç yetmez!
İçten içe kurduğun tuzak yetmez, öç yetmez!
Bu evde olanları anlatmaya güç yetmez;
Yüreğim çok acıyor, burada kesiyorum.
09.03.2023
Kayıt Tarihi : 25.5.2024 13:14:00
![Yıldız](/Content/img/y_0.png)
![Yıldız](/Content/img/y_0.png)
![Yıldız](/Content/img/y_0.png)
![Yıldız](/Content/img/y_0.png)
![Yıldız](/Content/img/y_0.png)
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
![Hikmet Nazlı](https://www.antoloji.com/i/siir/2024/05/25/bu-evde.jpg)
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!