Bu Dünya Böyle Şiiri - Mustafa Alp

sabah olur, güneş doğar
ama içimiz aydınlanmaz.
kuşlar öter, dallar yeşerir,
bizim yüreğimiz bahar bilmez.

toprak verimlidir belki,
ama umut ekilmez olmuş.
su akar durur durmadan,
ama susuzluğumuz dinmez olmuş.

ateş yanar, tüter dumanı,
içimizdeki soğuğu eritmez.
kalabalıklar arasında gezeriz,
kimse kimseye dokunmaz.

her yüz tanıdık,
her söz yabancı.
bir selam bile ağır gelir,
bir tebessüm bile borç sayılır.

insan insana küsmüş sanki,
herkes kendi derdinde.
kimse kimsenin yükünü
omuzlamak istemez.

bir ekmek parası için
ömür tüketilir.
akşam olur, yorgun beden
yatağa değil, dertlere uzanır.

hayaller eskir erkenden,
umutlar sararır yaprak gibi.
gençlik çabuk geçer bu diyarda,
yaşlılık erken gelir kapıya.

çocuklar gülmeyi unutur,
oyuncaklar sessiz kalır.
masallar yarım kalır gecelerde,
ninniler boğazda düğümlenir.

anneler sabırdan duvar örer,
babalar suskunluktan dağ.
kimse gücünü göstermez,
herkes yükünü saklar.

yollar uzar, hedef kısalır,
zaman hızlanır, biz yavaşlarız.
koşarız ama yetişemeyiz,
bekleriz ama gelmez kimse.

geceler uzun, uykular kısa,
düşler bile yorgun düşer.
yastık sırdaş olur sessizce,
gözyaşı akar, kimse görmez.

bu dünyada yaşamak,
ince bir ipte yürümek gibi.
bir adım umut,
bir adım uçurum
.
düşmemek için tutunur insan,
bazen bir duaya,
bazen bir hatıraya,
bazen küçücük bir sevince.

bir bardak çayda ısınır eller,
bir dost sözünde toparlanır gönül.
küçük şeylerle hayatta kalırız,
büyük mutluluklar bize uzaktır.

yine de sabah olur,
yine güneş doğar.
insan, her şeye rağmen
kalkar, yoluna devam eder.

çünkü yaşamak direnmek demektir,
susarak da olsa.
çünkü umut,
kırık da olsa nefes alır.

ve insan,
bu ağır dünyanın içinde
sessizce büyür,
sessizce yaşar,
sessizce gider...

Mustafa Alp
08/02/2026 03.00