Bu Çağa Rağmen Şiiri - Ayşe Yarış

Hatırlamak; alnına dayanan soğuk bir namlu gibi ağır ve mutlak...
Dünya bir pazar yeri, herkes bir vitrin süsüyken
Ben, kendi içimde "Kâlû Belâ" diyen o sert toprağım.
​"Ey iman edenler! Kendi nefislerinizin sorumluluğu size aittir." (Mâide, 105)
Sadelik, bir yoksunluk değil, bir taarruzdur;
Eşyanın kuşatmasını yaran o tek kişilik huruç.
Modern zamanın o cafcaflı, o yaldızlı yalanına karşı
Eğilmeyen bir boynun, kırılmayan bir iradenin borcudur.
İnsan dedikleri, rüzgârın önünde bir savrulmaz,yön verir..
Özgünlük; herkesin aynı ritimle alkış tuttuğu o sahnede,
Kendi kalbinin vuruşuyla aykırı bir marş söylemektir.
Fikrini yan cebinde değil, bir deri gibi taşımalı:
Söküp atamazsın, kanatmadan ayıramazsın özünden.
Zira dik durmak, göklerin çağrısına verilen o tek ve şeksiz sözdür.
Sadeleşmek; kalabalıklar arasında kendi hiranı inşa etmek,
Ve o namlunun soğukluğunu, bir pusula gibi alında taşımaktır.
Sadelik bir zayıflık değil, lüzumsuz olanı reddeden bir güçtür.