Dağlar aşındı, yüreğimdeki kor sönmedi,
Bu aşk başka, çaresiz bir türkü gibi dilimde.
Toprağın karası, güneşin alnı gibi kavrulur,
Bir yaralı keklik sesinde saklı kalan.
Hüznüm mü? O da bir çiçek, açar gece yarıları,
Karanlığın en kuytusunda, yıldızlara inat.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
