Bozuk plak Şiiri - Dağlar Özügüç

Külleniyor içimdeki erken vedalar
Ve ben her geçen gün daha iyi anlıyorum
Bazı insanlar yalnızca gidiyorlar
Yüreklerini anılarda bırakarak
Ömür boyu izi kalan ayrılıklar
Hatıralar albümünde hapsoluyorlar
İz bırakanların hazin hikayesi
Mehtabın gümüş Işıkları altında
Sonlanmak üzere bekletiliyorlar
Şimdi bir bozuk plak gibiyim
Sürekli aynı yerde takılıyorum
Ne seni unutabiliyor
Ne de kendimi bağışlayabiliyorum
Şimdi Ömrün hangi istasyonundayım
Hangi yağmur siliyor sana ait izleri
Bunların hiçbirin ne yazık ki bilmiyorum