Boynu bükük Şiiri - Dağlar Özügüç

Bazı şeyleri anlamak için kaybetmek mi lazım?
Gözyaşına inanmak için de güvenmek
Sabrın sınandıkça akla dönüştüğünü
öğrenmek varmış
Bu zamana sığmayan bir hatırlayış
Kalbim, duaların eşiğinde geç kalmış
Ne geri dönebiliyor, ne büsbütün gidebiliyor
Köhne bir kapı aralığında kalmış gibiyim
Rüzgâr içeri giriyor ama ben çıkamıyorum
Adını koyamadığım duygular içimde çoğalıyor
Her susuş, seni biraz daha özletiyor
Bazı vedalar söylenmeden olur derler
En çok da yarım kalanlar
Yer eder insanda
Bir iz gibi değil, bir gölge gibi
Nereye dönsem peşimden geliyor
Şimdi daha iyi anlıyorum
Kaybetmek değilmiş sadece eğitici olan
İnsanı en çok, tutunamadığı yer büyütürmüş
Kalp, en çok da
Sevdiğine geç kaldığında
Boynu bükük kalırmış