Bozdunuz Ahengimi Şiiri - Kasım Kobakçı

Ankara yollarında gezinirken, ağlayan,
Rastladığım tablolar, vicdanımı dağlayan,
Kasvetli rüzgarlarla, sel misali çağlayan,
Mekanlar yitirmişti dengesini, ebedi.
*
Benliğimde büyürken, hüsran taşan kucağı,
Seyrederdim usulca, kan sızdıran bucağı,
Kuşatmıştı sağımı, koca vahşet batağı,
Lakin ürkütmez asla, sağlam duran çehremi.
*
Sordum zihnimde hemen, husumetin devrini,
Dağıtılmış dostluğun, kanatan alevini,
Zehirlemiş zalimler, masumlar evrenini,
Bre fitne tohumları, bozdunuz ahengimi.