Boynunda Hala O Gül

Sevgili, bu gece yine
tenhalarda dönen bir aksin,
varlığın önüne düşmüş ışık…
Ben sensiz bir hayal,
sen bende gizli bir sulh.

Tasavvuf budur belki:
bir nefeste iki âlem,
bir tende iki can gibi kıvrılmak ardına.
Metafizik… evet,
ama dudağının kıyısında
başlıyor aşkın aritmetiği:
bir sıfır, bir sonsuz,
bir gidiş, bir kalış
ikimiz bir ten gibi alaca karanlıkta.

Boynunda hâlâ o gül,
ve ben o gülün dikeninde saklı bir harf.
Bir işaret:
sana uzanan her yol
aslında içime kıvrılan bir nehir.
Gizli… ama tenin unutmaz teni,
git desen de
dönmek ister her zerrem sana doğru,
bir Tanrı kusuru gibi,
bir “ol” emrinin sıcak nefesi gibi.

Ellerin sevgilim ah
o eller rakı sofrasında açılan bir fetvadır,
daha çok bir dervişin
gizli dua ettiği vakit
avuçlarına düşen kutsal ter.
Tut elimi,
bu elim iki kapı arasında divan okur:
biri zâhir, biri bâtın;
ikisi de sen,
ikisi de aynı derin.

Ben âşığım işte,
Gönül telinden fırlamış
bir ceylan bakışlı deli.
Senin için heceyi de kırarım,
heykelini de,
kadehi de.
Aşk öyle bir harf ki:
okununca yanar dil,
yazılınca yanar iç.

Gel bu gece
ruhaniyetle erotizm arasındaki o ince yoldan yürüyelim:
sen tasavvuf,
ben o tasavvufun içinde bir ayet.
Her nefes bir vuslat,
her vuslat bir hicran faslı.
Ama dinle:
“ben” dediğimde aslında “biz” diyorum,
çünkü seninle aramda
ne aşikâr ne gizli
sadece bir buğu,
bir huşu,
ve bir tenin sarhoşluğu.

Tut elimi.
Sarıl bana öyle
sanki Allah için sarılıyormuş gibi.
Ama bile bile,
şehvetle,
ve o şehvetin tam kalbinde
bir secde.

İşte o zaman anlarsın:
aşkın kendisi değildir haram olan,
haram olan
aşkı yarım yaşamaktır.