Boşluktaki Yankı Şiiri - Rasimin Günlüğü

Varlık dediğin rüya, bir hiçliğin sancısı,
Hasret, zaman dışından gelen bir yabancısı.
Ben miyim bu mekânda, yoksa ruh kiracısı?
Sonsuzluğun içinde, nokta bile değilim.

Zaman, kör bir değirmen, öğütür her anı mı?
Hangi boşluk doldurur, bu eksik yanımı?
Mekan denen bu hapis, emiyor her kanımı,
Kendi yokluğumun ben, en kadim kefiliyim.

Sınırları çizilmiş, bir masalın içindeyiz,
Neden ve sonuçlarda, her an başka biçimdeyiz.
Belki hiç var olmadık, sadece bir niçindeyiz,
Hiçlikten gelen sesin, en dilsiz vekiliyim.