Boşluk Şiiri - Tuğba Yılmaz

Başka bir dağ eteğinde uyanmalı artık sabahlara
Nefesim kesiliyor
Ciğerime saplanan sözlerin ağır oklarından
Dışım başka
İçim başka
Hayat bambaşka
Dilimden dökülecek cümlelerden korkuyorum
Oysa benim kelimelerim kaybolmuştu
Onca kalabalık arasında..
Her sabah -uyandığım sabahlara-
Umut dolu isimler koymuştum ben halbuki
Geçecek diyordum
Uçsuz bucaksız denizi seyrederken
Geçecek
Ama geçmedi
Dönüp dolaşıp geldiğim yer
İçimin sıfır noktası
Ben bir hiçim bu sonsuz alemde
Acziyetimi hissediyorum karşında Allah’ım !
Ben kendimi azat ettim kendimden
Ve sığındığım ümitlerimden
Yükü çok ağır omuzlarıma
Bu boşluğun yükünden
Kendimi azat ettim
Sen de kurtar beni Allah’ım…