Boşluk Şiiri - Toska Si

Boşluk.
Koca, manasız bir boşluk her sayfa.
Ölçüsüz, orantısız şiirlere yer yok burada.
Garip bir telaşa şimdi aynalarda.

Tanrım, kim bu karşıdaki zavallı?
Ak düşmüş yüzüne,
Kan çökmüş gözüne.
Sureti neden bu kadar tanıdık?
Kayıpmış sözleri.
Yorma zihnini,
Bulsak da tanımayacak kendini.

Sızım sızım sızlıyor her bulutun kalbi.
– Bu ne biçim şiir böyle!
İlhamsızlıktan delirmeye başladın herhalde.
– Karışma işime.

Boşluk.
Öyle amansız bir yok oluş gibi.
Yuvarlanalım zamanın uçsuz noktalarına,
Nokta olalım.
Nokta kadar acımasız olmayalım.
İşte bu denklem arasındaki arafta,
Hayatın eşittiri olalım.
Öyle acı,
Öyle huzur,
Öyle boşluk.

Birkaç şiirlik hayaller üretiyor zihnim.
Alaaddin’in halısı ile uçuyoruz.
Bir dost var yanımda.
Delirmek en çok bize yakışıyor.
Asalak bir geçmişin dibine düşüyor gölgelerimiz,
Sevimsiz insanlara kelime oyunları...

Boşluk.
Uzun bir gece gibi kuruluyor yanıma.
İçimin uçurumlarında sallanıyor
Kopuk köprü halatları.
Kasvet, kan kadar ait damarlarıma.

Ve boşluk...
İsimsiz taşlar bir bir yıkılıyor.
Korku cayır cayır yakıyor
Hasadı birikmiş tarlaları.
Tanrım! Uzaklar çok uzak.
Değmiyor ellerim yakınlara.
Sen, beni tüm bu olanların şerrinden sakla.