Boşa Sunulan Şiiri - Mustafa Alp

beni görmeyen o derin gözlere,
sundum kalbimi bütün sözlere.
içimde saklı en ince yerlere
dokunur sandım, sustu hecelere.

bir çocuk gibi savunmasızdım ben,
yaralı yanım görünürdü içten.
geceler boyu çağırdım içten,
duymadın beni, geçtin sessizken.

evimi açtım umutla sana,
duvarlarımda sabırdı yana.
anahtar verdim titrek avcuna,
bakmadan çıktın kendi yoluna.

gözlerimdeki kışı görmedin,
sustum, o sessiz düşü bilmedin.
bir ömrü kalbe nasıl ilmedin?
sevdayı neden böyle silmedin?

beni görmeyen kalbe açıldım,
her kırılışta biraz saçıldım.
bir ismi içime mühürledim,
o mühür ile yandım, kül oldum.

meğer görmekmiş asıl cesaret,
bir yüreğe inmekmiş sadakat.
her bakış değilmiş emanet,
her sevda taşımazmış hakikat.

şimdi içimde kapalı kapı,
üşür eşiğinde eski bir yapı.
kıymet bilmeyen o kör bakışı
taşır gönlümde solgun bir yazı.

artık sunmam ben her gelene,
en gizli yanım kalır derine.
gören bir kalp çıkarsa yine,
açarım kapım o tek gelene.

beni görmeyen gözlere sustum,
kırılan yanımı içimde kustum.
en kıymetlimi boş yere sundum,
şimdi kendime geri döndüm.