Boş ver beni boş Şiiri - İzzet Gayretli

​
Boş ver beni, boş ver beyaz gülüm,
Sıradan bir hikaye gibi kalsın senle olan sevdamız.
Ben zaten alışığım gölgede yürümeye,
Kendi karanlığımda kaybolmaya,
Issız köşelerde sessiz ağlamaya...
​
Ve yaşarken ölmenin ne demek olduğunu
En iyi ben bilirim.
Nefes alırken eksilmeyi, eksilirken tükenmeyi,
İçimde yangın varken gülmeyi
Ben senden iyi bilirim.
​
Ben yanmanın en güzel yangınını ezberledim dudaklarımda.
Küllerimden yeni bir acı doğuracak kadar metanetli yüreğim.
Başım zaten hep dumanlı,
Benim gökyüzüm evvelden karanlık,
Boş ver beni, boş ver beyaz gülüm...
​
Sevdiğim kadın!
Sen sakın ama sakın kıvılcıma tutma o kırılgan yüreğini.
Dokunmasın sana bu amansız alevler,
Uzak dur bu yangın yerinden;
At beni o ateşlere, ben yanayım senin yerine.

Korkarım senin yüreğinin incinmesinden,
Korkarım mah cemalin sararıp solmasından,
Siyah saçından bir tel toprağa düşmesinden korkarım...
Çünkü sen, bu gönül şehrinin beyaz gülüsün,
Koklanmamış en nadide çiçeğimsin,
Boş ver beni, boş ver beyaz gülüm.
​
Bırak beni, ben senin yerine de yanarım,
Alevleri göğsüme siper eder, söndürürüm.
Yeter ki senin o saf, temiz kalbinde hüzün çiçeği açmasın,
Yeter ki sana bir zarar gelmesin gönlümün sultanı.
​
Sen hep öyle kal,
Bütün fırtınalardan uzakta...
Benim beyaz gülüm,
Benim hiç solmayacak çiçeğim,
Çok sevdiğim kadın...
Boş ver beni, boş ver beyaz gülüm.

İzzet gayretli