Boş Dönmedim Şiiri - Mine Yılmaz Sevinç

Ne zaman aşkından ölerek gelsem kapına boş dönmedim,
Umutsuzluk yoktu sende,
Sendelemek yoktu...
Güneş yüzlü sevdalar biriktirdim yüreğimde
Sana dönünce yönümü,
Pervane oldum,
Eriyip bittim,
Kendi dibimde.
Kendi kendime yetmeyi seni görünce öğrendim...
Seni sevince kainatı sevdim
Zerresiyle,
Dalıyla, dikeniyle, gülüyle...
İşte o zaman eyvallah dedim herşeye
Bildim ki
Herşey sana varıyordu,
Senden geliyordu...
Pervanen olmaktan başka çarem yoktu...
Sen ümittin,
Biz "hiç".
Seni bulunca "hiçlik" manaya yürümekti...
Yoksa insan ömründe emeklemekten ilerisi yoktu...
Gözü açılmamış serçe,
Dönüşü olmayan göçlere mecbur bırakılan bir kuştu insan...
Seni bilmeyenlere...

Mine Yılmaz Sevinç
25 Aralık 2025
08:05