Bir zamanki iki oda var yok bir salon belki belki
Mutfak lavabo hela belki belki var ya da yok
Yoksa umum meydana yahut komsuya binde bir
Cogunlukla araziye koruluga yikik duvar arkasi örene verana
Haftalikli yövmiyeyle kirasini ancak denklestiren cirakligin
Hep gözü gönlü yukarda
Tek basina
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta