Sustukça boğuluyorum, yalnızlık deryasında kaybolup giderken söylenecek tüm sözcükleri haykırarak yitip gidiyorum biliyor musun?
Susuyorum... Kanımda anlam veremediğim bir zehir dolaşıyor yeşil yeşil.
Çırpınarak boğuluyorum kendi denizimde.
Haykırışlarımı, çığlıklarımı kimseler duymuyor,
yok oluyorum.
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta