Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Duygu yüklü şiirinizi
beğeni ile okudum
İlginç!
Oysa ben insanı, "doğanın bir parçası",
Asal elementlerin "bileşimi" sanırdım...
Doğaya "hakim olma" modeliyle geldiysek eğer,
Sonucuna şaşmalı...
İklimden başlayarak nasıl "yıkıma" neden olduğumuz ortada, çünkü...
Ne diyeyim, tebrikler Gökay Bey, genç şair..
Bu şiir ile ilgili 2 tane yorum bulunmakta