Kalplerinde aşk işaretiyle doğar kimileri... Yeryüzüne gönül indiremez onlar... Hayatı ve insanları anlarlar,hayata ve insanlara merhamet duyarlar,ama hayatın ve onun içindeki insanların yaşadıkları gibi yaşamazlar.
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Devamını Oku
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
SAHİ .......''BİZE NE OLDU?'' NEDEN BU DUYARSIZLIK. HERKES GÜCÜNÜN YETTİĞİNCE ARTIK BİR ŞEYLER YAPMALI. YETİİ ARTIK YETTİ!!! LANET OLSUN.BU ALÇAKLIĞI YAPANLARA DA .... SESSİZ KALANLARA DA....
*SİZİ KUTLUYORUM, SAYGILAR *............
katılıyorum Emin Bey.İçimiz kan ağlıyor.Bu gidişata dur demek zamanı geldi artık.Ben oğlumu hainler öldürsün diye büyütmüyorum.
Yüreğinize sağlık.
Artık korkudan telvizyon açamaz olduk. Ne zaman tv. izlesem yada radyo dinleesem dinlesem şehit haberiyle irkiliyorum. Peki nereye kadar?????????
Duyalılığınızı kutluyorum
Saygılar
Haykırışlar kulaklarımda her an vatan saolsun diyen baba nın bir evladımıdaha yolluyorrum demişti...buna dur demenin tek yolu birlik olmak toplu tepki vermek den geciyor bence biz elele verdikmi neler yaparız....tarihte örnekleri mevcut...yüreğine sağlık
Uyanın artık,yeter verdiğimiz şehitler
Orası yan gelip yatma yeri değil diyenler
Demokrasi halkın katılımıyla olur derler
Bu halkın feryadına bir kulak verin beyler,,
Muhteşem bir şiir olmuş.Şehitlerimize Allahtan rahmet diliyorum.Ve umarım gözleri kapalı halkım birgün uyanır kış uykusundan....Tanrı Türkü korusun ve yüceltsin!
bendeniz yapılan mitingleri çok yapmacık buluyorum...Şehitlerimiz hakkında ki düşüncelerinize katılıyorum..Şehitlerimizin ruhları şad olsun..Sizi de duyarlılığınızdan ötürü tebrik ediyorum...
Bu güzel şiiri ve bu duyarlı yüreğini tebrik ediyorum sevgili abim.Allah şehitlerimize rahmet eylesin.Elimizden sadece yazmak geliyor işte.İnşallah bir dur diyen olur bu olaylara.Selam ve saygılarımla Mahperi KOÇ
teşekkür ederim.vatanseverlik sadece şavaşmayla olmaz şiirlerimizle vatanseverliğimizi gösterebiliriz.aynı şiirinizde gösterdiğiniz gibi.size saygılar sunuyorum.
HER ŞEHİTLE BENİM YÜREĞİMDE ŞEHİT OLUR.BU ÜÇ BEŞ ÇAPULCU KÖPEKLERLE BAŞA ÇIKAMAYAN BASİRETSİZ İNSANLAR KİM KİM BUNLAR..DAHA NE KADAR ŞEHİT VERECEĞİZ.. ÇIKSIN BİR ALLAHIN KULU BUNLARA CEVAP VERSİN YAZIK GÜNAH GENÇECİK FİDANLAR ÖLÜYOR..ARTIK BENİ ŞEHİTLERİMİZİN KANI YERDE KALMIYACAK SÖZLERİ ÖFKELENDİRİYOR YILLARDIR AYNİ NAKARAT .AMA KANLAR AKMAYA ŞEHİTLER VERMEYE DEVAM EDİYORUZ .ÇOK ÜZÜLÜYORUM.ÜLKEMDE GECİM SIKINTISI YOKLUK BENİ ARTIK İLGİLENDİRMİYOR .BU GENÇ FİDANLATIN ASKERLERİMİZN ÖLDÜRÜLMESİ BENİ İLGİLENDİRİYOR...BUNU DURDURAMIYAN TÜM İDARECİLERE YUHH DİYORUM VE ONLARI HİÇ AFFETMİYECEGİM..RAMAZAN GÖKÇE KARDEŞİM YAZAN YÜREĞİN DERT GÖRMESİN SAYGI VE SEVGİLERİMLE.muhsin yener
Sevgili Dostum .. Hassas yüreği canı gönülden kutluyorum... ancak şiiri 4 lükler halinde yazmışınız kafiye pek uymamış ama bundan sonra yazacağınız şiirler üzerinde biraz daha çalışmanız gerek diyorum...Selam ve hürmetlerimle....
Bu şiir ile ilgili 67 tane yorum bulunmakta