Başkalarının yükünü sırtladık
bize bırakılmış bir miras gibi.
Kimin acısını yüklensek
gecemiz gündüzümüze karıştı.
Birinin sevinci değdi yüzümüze
gülmeyi ondan öğrendik,
o gülüş
hiç bize ait olmadı.
Bir
ağız tadıyla mutlu olmayı
hiç yaşayamadık.
Herkese yetiştik,
kendimize geç kaldık.
Kalabalıkların içinde
herkese dokunduk da
bir tek kendimize değemedik.
Ve biz
başkalarının hayatında sevinç olurken
kendi payımıza
hüzün düştü.
Kayıt Tarihi : 24.04.2026 18:00:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!