Bizdik Belki Şiiri - Seyrani Göl

Yavaştan bir rüzgar eserdi,
kumsalda adımlarımız silinirdi birlikte.
Dalgalar, gidişimizi kabullenemezdi,
bir çığlık gibi savrulurdu içimizde hüzün.

Bilinmedik bir kuş dönerdi başımızın üstünde,
kanadında saklı bir söz, bir susuş.
Sensizliğe alışmak yoktu bizde,
her sabah biraz daha eksilirdik beraber.

Zaman, sabır değil;
bir inatla yoklardı içimizi.
Her yeni gün,
eskinin içinden sızardı usulca.

Bizdik o kıyılarda kendine benzeyen sessizlik,
birlikte susup birlikte duyan.
Deniz adını değil,
bizli hayalleri fısıldardı kulağımıza.

Bizdekiler kaldı duvarda asılı,
bir gülüş, bir fotoğraf, biraz zaman.
Gittik belki ama,
duvardaki çiviler bile eğildi ardımızdan.

Bizdekiler hâlâ sofrada eksik,
çatalın ucunda bekleyen lokma gibi.
Gelmeyeceğimizi bile bile
her akşam iki tabak koyar içimizde biri.

Ne kaldıysa bizden geriye,
birlikte sustuğumuz cümlelerde saklı.
Şimdi ne desek,
bizsiz bir dünyada hiçbir kelime tamam değil.
S.GÖL