Biz... Şiiri - Döndü Dülger

Biz...
Denizin kıyıya kavuşurken bıraktığı köpük kadar narin,
Bir kelebeğin ömrüne sığdıramadığı renklerdik.
Birbirimizi eksiltmeden, birbirimizden vazgeçmeden,
Ayın gölgesine yaslanmış tek bir yıldız gibiydik.
Mesafelere aksine birbirine sevdalı iki kalbin sessizliğiydik.

Biz...
Bir ağacın kökleriyle toprağa anlattığı sır,
Bir nehrin denize kavuşmadan önce içinde taşıdığı hasrettik.
Ne zaman adımızı ansak,
İçimizde binlerce kelebek havalanır,
Kanatlarımızı bahara çevirmiş gibi ürperirdik.

Biz de öyle sevdik...
Gökyüzünü birbirimize dar etmeden,
Denizleri tüketmeden,
Gülleri dalında incitmeden.
Çünkü biz...
Birbirini bulan iki insan değil, aynı duanın iki ayrı "Âmin"iydik...
Döndü Dülger