Bazen yaşam, bitmeyen bir bekleyiş gibi gelir.
Sabahlar, yalnızca gecenin bitişini müjdeleyen soğuk bir hatırlatmadır.
Günler, içi boş bir defter gibi; yazsan da, yazmasan da aynı sessizlikte durur.
İnsan, kendi kalabalığında boğulur.
Kendi nefesinden bile yorulurken, dışarıdaki sesler sadece daha büyük bir gürültüye dönüşür.
Ve anlarsın ki hayat, çoğu zaman sadece sabretme sanatıdır; ne kadar uzun süre dayanabileceğinin sınavı.
İstanbul'u dinliyorum, gözlerim kapalı
Önce hafiften bir rüzgar esiyor;
Yavaş yavaş sallanıyor
Yapraklar ağaçlarda;
Uzaklarda, çok uzaklarda,
Sucuların hiç durmayan çıngırakları
Devamını Oku
Önce hafiften bir rüzgar esiyor;
Yavaş yavaş sallanıyor
Yapraklar ağaçlarda;
Uzaklarda, çok uzaklarda,
Sucuların hiç durmayan çıngırakları




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta