Biter Elbet Bu Uzun Gece

Kış akşamı ayazı vurdu,
Şaşkın ördek misali döndüm,
Ceketimde saklı tütünüm,
Durağımda o koca devim.
*
Boş bahane gölgesinde ben,
Saçlarımı yoldum kederden.
*
Bu caddeler, ışıksız kalmış,
Karanlıkta, bir okul genci,
Meydanlara küsmüş vuruyor,
Omzunda yük, elinde asa,
Yabancı yüz, hepsi sıradan,
İnsanlar çok, lakin sen yoksun,
Bırak solsun, nergisler artık.
*
Her engele inat, yürü sen,
Yokuş yukarı, zorlu yollar,
Rota şaşmış, birazcık sanki,
Alman pasaportu gelmiyor,
Görürsen söyle tömtömüye.
*
Yine de, şans yanında olsun,
Göğsüne metanetler dolsun,
Bu köhne fabrika yerinde,
Ast ve üstten, hiç haber yoksa,
Zihninin bir yerinde kalsın,
Tüm zabitler, selamda dursun.
*
Ağır aksak, giden bu kervan,
Yükü, hüzün dolu bir vagon,
Tekerleği dönmez paslanmış,
Varacağı yer, meçhul son.
*
Seslenirim, duymaz ki kimse,
Duvarlar sağır, camlar kördür,
Yalnızlık, en sadık dostudur.
*
Masadaki ekmek bayatmış,
Suyu bitmiş, şu testinin de,
Bir türkü tutturmuş gidiyor,
Neşesi yok, derdi çok derin,
Tömtömünün hali, pek yaman.
*
Biter elbet, bu uzun gece,
Güneş doğar belki yarına,
Saklar sırrını derinlere,
Veda eder, sessizce hana.