Bir bahar esintisinin getirdiği zambak kokusu,
Her gecenin gündüzü gibi umut dolu.
Sen benim gönül kuytumdaki papatyanın poleni,
Gönül çehremde yaşayan bir tomurcuk,
Gün geçtikçe büyüyen sevgi.
Yedi kardeş yerleşmiş gökyüzüne.
En parlakları bekler gözlerde parlamayı;
mavi, buz mavisi,
parlak ve büyük.
Küçük kardeş beyaz ve saf,
Sessizliğimde dinlediğim en güzel şarkısın,
Nutkumda tutulan en güzel nida,
Seher vakti ısıtan güneşimsin,
Belki tek varlığım, belki de serzenişimsin.
Bazen yaprağın üzerinde süzülen çiğ gibi duru,
Bir şehir viran olmuş sokaklarında.
Gözlerde yıkıntı, ruhlar acı ve çile içinde.
Sokaklar ne yaptığını bilmez, çaresiz.
Bir güvercin uçar, kanadı kırık.
Bir nefes ancak kuytuda alınır
Bu virane, yıkık sokaklarda.
Yalan söylemiş aynalar,
Ne ben olabilmişim hayatta,
Ne de hayat benden olabilmiş.
Yalan söylemiş gözler;
Ama yine de
El birliği ile içimdeki çocuğu büyüttünüz.
İçimdeki sevgiyi erittiniz, hazin kazanınızda.
Bilmiyorum, affeder miyim siyah ve gri
dünyanızı.
Belki…
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!