Birlik Aynasında Şiiri - Ersin İlhan

Gördüğüm her şeyde Sen’i gördüm,
ama göz Sen değildi;
gören de, görünen de Sen’di.
Ben aradan çekilince
âlem konuştu.

Bir adım attım içime doğru,
yedi gök kapandı ardımdan.
Kalbim bir Kâbe oldu:
ne taş kaldı, ne örtü—
sadece yön.

“Ben” dediğim,
Sen’in üzerime düşen gölgesiydi.
Gölge kalkınca
güneş de adını unuttu.

Aşk,
iki varlığın çarpışması değil,
bir varlığın
kendi aynasına düşmesidir.

Ey her sûrette görünen,
Seni ararken
Sen oldum;
kendimi kaybettikçe
bulundum.

Birlik şarabını içtim,
sarhoş olan ben değildim—
içen de Sen’di,
dolan da.

Şimdi susuyorum,
çünkü söz
ikiliğin çocuğudur;
ben ise
Bir’in eşiğinde doğdum.