Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
"ÜRETEN BEYİNLER ZEKALAR ATIL"
Gerçek bu, maalesef
Acı, kahredici!
Ehil olmayan
Üretmeyen
"Papağan misali" ezber konuşan
Sahibinin sesinden başka ses bilmeyen
İşte onlar baş tacı!
"Gönül Kasamız" bu türleri almaz
Alamaz içine!
Tebrikler Gönüldaşım..
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta