BİRİKEN SESSİZLİK
Sözler yorgun düşer dudakta,
Hevesler solgunlaşır gönülde.
İnsan sessizleşir,
Kendi fırtınasının sığınağı olur iç dünyasında.
Adımlar kendi ritmini kaybeder,
Bakışlar uzağa dalar,
Kimse duyamaz içten geçen fırtınayı,
Sessizlik en yakın yoldaş olur insana.
Bir zamanlar coşan hayaller solgun,
Düşler hapsolmuş bir kuyunun dibinde.
Ne çığlık çıkar ne kahkaha,
Sadece biriken sessizlik kalır geriye.
Ve insan, usulca kendi derinliğine iner,
Heves tükenmiş, sözün kıymeti bilinmiş.
Artık ne kırgınlık bağırır dudaklarda,
Ne umut savrulur rüzgâr gibi…
Yücel ÖZKÜ
20 Mart 2026/01:47
Kayıt Tarihi : 21.3.2026 01:50:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!