Biri Korlu Biri Nurlu Şiiri - Kasım Kobakçı

Buğulu bir camın ardında,
Bir seher vakti,
Bindim bu demir yığınına,
Çift duraklı.
*
Yol aldım asırlarca,
Keskin bir yazgıyla,
Durulmaz, asılarak kola,
Durmak yasak, bu seferde.
*
Seyrettim manzarayı,
Kuruldum, vagonun köşesine,
Gözledim, buğulu camdan,
Raylar boyu, bu alemi.
*
Akbabalar gördüm,
Leş başında bekleyen,
İndim çukura yanlarına,
Ve bir ağ ördüm, çığlıklarından.
*
Süzülürken vagonum,
Nihai durağa doğru,
Kemiriyorlardı rayları,
Ak ve kara kemirgenler.
*
Yapışmışlardı ensesine,
Ormanın, dev cüsseli filinin,
Kanını ve terini,
Sömürüyordu keneler.
*
Ben şahsımı izledim,
Kompartıman camında,
Evreni buldum özümde,
Ademde alemi.
*
Bitiyor neticede,
Bitmez sanılan seferim,
Varış noktasıdır bu,
Zamanın tükendiği yerde.
*
Bir makasta, bir ateşe,
Öbür makasta, nura çıkan,
İki ray gördüm,
Biri korlu, biri nurlu.