Yaşanmamış Bir Hayatın Ne Çok Keşkesi Va ...

Yaşanmamış bir hayat,
her gün sinsi bir yaradan sızar içine insanın.
Bir acısı vardır ki ne dillenir ne susar;
her sabah yeniden kabuk bağlar,
her gece sessizce yeniden kanar.

Yaşanmamışsa eğer bir hayat,
tamamlanmamışsa bir gülüş,
hiç ürpermemişse bir ten, başka bir tende,
ne bir gölge bırakır ardında,
ne de iz...
Gelmemiş bir baharın hasretiyle
süzülür geçer insanın içinden gölgesiz

İçten içe çürütür seni bu eksiklik;
kök salmamış bir ağaç gibi,
toprağından utanır,
gökyüzüne küsersin.

Yaşanmamış bir hayat,
açılmamış bir kapının ardında unutur seni.
Ne adın anılır,
ne sesin duyulur.
Ölümden beter bir bekleyiştir bu;
bir kez yaşamadan, bin kez ölürsün.

Ve bir gün,
birinin gözlerinde kendini bulduğunda,
geç kalmışsındır artık.
Kalbin bir an çırpsa da susar.
Yaşanmamış bir hayatın bakışları
yalnızca geçmişe açılır.
Ve böyle bir hayatın içinde en çok keşkeler vardır.