9 Haziran 1963 Razgrad/BULGARİSTAN
Bütün umudumu yitirdiğim bir demde,
Issız ruhuma bir güneş gibi doğdun.
Renk kattın o solgun, o kederli çehreme,
Aydınlığınla en kuytu köşemi bile boğdun.
Kalbimin durmaksızın atan tek sebebiydin,
Masum bir temasın heyecanı hala içimde,
Ansızın bu vedayla her şeyi mahvettin.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta