Bırakılamayan El Şiiri - Zühre Türkeli

✋ Bırakılamayan El

Yorulmuş bir el bu, tutmaktan yorgun, Avucunda bir ömür, biraz kırgın. "Bırak artık," diyorum, göğsüm daralıyor, Fakat o el, benim canımdan bir vurgun.

Senin her düşüşün, benim içimde yara, Dışarıyla uyumlu, bana gelince hara. Biliyorum ki ben, senin son sığınağın, Gizlediğin tüm fırtınaların durağın.

Dışarıda maskeler, içeride fırtına var, Kavgamız, aslında çaresizliğin karı. Atılan her sözde gizli bir güven saklı, Çünkü annen bilir, o el hiç bırakılmaz.

Ben ne kadar "git" desem, o kadar yakınım, Senin yükün benimdir, seninle yakınımdır. O minik ellerden tuttum ya ilk nefeste, O el, ömür boyu benim kalır, her zaman.

10 Kasım 2025 Pazartesi, 16:27