Bırak Rüzgar Savursun Şiiri - Mustafa Alp

bırak rüzgar savuracağı kadar
savursun…
adımı, izimi, sana benzeyen cümlelerimi
bir bir söksün içimden.
tutunmaya çalıştığım ne varsa
gevşesin parmaklarımda,
çünkü bazı vedalar
sıkı tutuldukça kanatır.

bırak, savrulsun gecelerim.
duvarlara yasladığım suskunluk,
yastıklara sinmiş adın,
yarım kalmış dualarım
hepsi uçuşsun karanlıkta
hangi yöne gittiğini bilmeden.
bilmek zorunda değilim artık.

bir zamanlar kalbim sandığım o yer
meğer bir geçişmiş;
durak değil,
bekleme salonu hiç değil.
herkes biraz oturur,
biraz iz bırakır
ve gider.

bırak, rüzgar alsın senden kalanları.
gözlerimde asılı duran keşkeleri,
dilime dolanan ama söyleyemediğim
son cümleleri
ben yorgunum,
toparlayamam artık dökülenleri.

savursun.
çünkü bazı hatıralar
yerinde durdukça çürür.
bazı sevgiler
saklandıkça mezara dönüşür.

ben seni unutmaktan değil,
taşımaktan yoruldum.
içimde büyüttüğüm sessizlik
artık beni de duymuyor.
bir kalp düşün
atıyor ama kimse için değil.

bırak
rüzgar sertse,
demek ki yüküm ağırdı.
savruluyorsa canım,
demek ki tutunacak yer
zaten yoktu.

ve eğer bir gün
geriye sadece boşluk kalırsa,
korkma.
boşluk bazen
en dürüst başlangıçtır.

ben şimdi
kendimi rüzgara teslim ediyorum.
ne kadar savurursa,
o kadar hafifliyorum.
çünkü kalmak için
iki yürek gerekir,
gitmek için
tek bir yorgunluk yeter.

Mustafa Alp
03/02/2026 03.00