Kıyamaz aşkın pamuk kalbi
Nazik bir eda ile kucaklar
Pırlanta çalımlı çapkın gülleri;
Geçer zaman öğrenir insan
Somurtunca geçim zorundan
Batar çöpü samanlık seyran
Acı kaçar ekmeksiz soğan;
Gelir zaman şaşar kalır insan
Nasıl da uzaktır
Pırlantalı parmaktan
Aşkın kalbine dokunmak!
Gene de pek zarif bir yalan
Aşkın kör gözünü parlatan
O tektaş çalımlı zaman,
Ne de olsa mutluydu insan…
Kayıt Tarihi : 13.11.2015 19:09:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!