Gidebildiğin yer, en uzak mesafe,
Kafandaki düşüncelerden dahi gidememendi.
İnsan nereye giderse gitsin,
Kafasındaki ve kalbindekiyle yol alırmış,
Tıpkı bir yıldızın, karanlıkta kaybolan ışığının peşinden gitmesi gibi.
Dünyama ışık hüzmesi gibi, gözlerinle bakıyorsun,
Bir denizin derinliklerinden çıkıp, gökyüzüne dokunur gibi.
Nasıl gidebilir ki insan,
Sen geceme yıldız olup bak ki,
Ben yolumu bulabileyim,
Tıpkı bir kuşun yönünü bulması için rüzgârın yol göstermesi gibi.
Sen işte, her şeyin üstünde,
Sevgiyle, saygıyla, sabırla;
En güçlü yanımsın,
Bir dağın zirvesinde yankı bulan ilk çığlık gibi,
Köklerinden göğe uzanan bir ağaç kadar sağlam.
Ve özlüyorum...
zamanın göğsünde cigerim tutulumda,
Bir yıldız kayarken dilek tutar gibi,
Sonsuz uzaklıkta kaybolan bir ışığın peşinden
Düşlerimde hep seni arıyorum.
Kayıt Tarihi : 4.3.2026 21:51:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!