Bir Yaşlı Adam Şiiri - Murat Farz

Zorlu yılların yükü çöktü yorgun omzuma,
Kilit vurdum sesime, perde çektim arzuma,
Bitti hayaller, ara verdim uzun koşuma.
Yaktım bütün gemileri, son verdim neşeme,
Unuttum ben dünü, çekildim artık köşeme.

Kim ne demiş dünyada, ben zerre kadar bakmam,
Yansa koca şehir bir damla bile su atmam,
Boş gürültüler peşinde kibrit olup çakmam.
Telaşlar yabancı, heyecanlar bana uzak,
Herkesin koştuğu yol sanki ruhuma tuzak.

Aramasın dostlarım, sormasınlar hiç beni.
Masallarım yok, kalmadı, bağladım dilimi.
Bıraksınlar ne olur, tutmasınlar elimi.
İstemem kimseyi, yanaşmasınlar yanıma,
Selam bile külfet gibi geliyor canıma,

Bitmek bilmez lafları çekemiyor hiç başım,
Boş sözler işittiğimde çatılıyor kaşım,
Sabrım tükendi sofralarda soğuyor aşım.
İki çift kelam etmek sanki koca bir ceza,
Sessizlik merhem gibi, kalabalıklar eza.

Ömrün bu faslında kalmadı güç kollarımda
Ne istek kaldı ne de heves duygularımda,
Sadece teselli bulurum uykularımda.
Bırakın sessizliğin gölgesinde kalayım,
Kendi küçük dünyamda sükûneti bulayım.

(Ağustos 2026, Bodrum)