Bir yarım cümle kaldı Şiiri - Aygül Zade

Bu hayatta
yanındakiyle yaşlanırsın…
Aynı masada eskirsin,
aynı evde susmayı öğrenirsin.
Çay soğur, sesler azalır,
gözler birbirine alışır.
Zaman, aşkın üstüne bir örtü gibi serilir
ve adına “hayat” dersin.
Ama kimse bilmez
asıl kalabalığın nerede başladığını.
Kalbimdekiyle ölürsün ...
Adını söyleyemediğin,
varlığına bile alışamadığın o kişiyle.
Herkesin bildiği hayatın içinde
kimsenin bilmediği bir ölüm saklarsın.
Yanındakiyle sabaha uyanırsın
ama aklındakiyle uyuyamazsın.
Bir bakış,
bir yarım cümle,
bir ihtimal bile yetmiştir
içinde koskoca bir ömür yakmaya.
Bazı insanlar vardır,
hiç dokunmaz sana
ama senden bir parça alıp gider.
Ne geri ister,
ne iade eder.
Sende eksik kalan ne varsa
onunla tamamlanmamış kalır.
Yanındakiyle fotoğraf çekilirsin,
kalbindekiyle anı biriktirirsin.
Biri hayatının vitrini olur,
diğeri bodrum katı.
Kimse bodruma inmez
ama sen her gece orada üşürsün.
Zaman geçer,
saçların ağarır,
sesin yorulur.
Yanındaki “alışkanlık” olur,
kalbindeki “sonsuzluk”.
İnsan en çok
hiç yaşamadığı şeyden ölür.
Olmamış bir kavuşmanın
olmamış vedasıyla…
İçinde hep “belki” kalan bir cümle
mezar taşı olur kalbine.
Sorarlarsa mutlu musun diye,
“iyiyim” dersin.
Çünkü herkes gerçeği kaldırmaz.
Çünkü bazı sevgiler
sadece taşınır,
anlatılmaz.
Yanındakiyle yaşlanırsın, evet…
Ama aklındakiyle gömülürsün toprağa.
Son nefesinde bile
adını söyleyemediğin biri olur dudaklarında.
Ve işte o zaman anlarsın:
Hayat,
kiminle yaşlandığın değil,
kiminle öldüğündür aslında.

Aygül Zade ✍🏻..