Bir Üstadın Çığlığı Şiiri - Mustafa Bulan

Çok şey anlattım size hep inandınız?
Şimdi mahşerde hesap veremiyorum!
Uyarmadan beni hep alkışladınız?
Yaktınız beni, hesap veremiyorum!

Hem demiştim size “Çağırdım ruhunu”,
Üstelik Mustafa Kemal’in ruhunu,
“Konuştum” deyince, hep yediniz bunu?
Kandınız bana, hesap veremiyorum!

Madem mümkün, siz de çağırın ruhumu(!)
Az rahat edeyim, çok görmeyin bunu(!)
Yoksa kötü olacak bu işin sonu,
Şimdi pişmanım, hesap veremiyorum!

Sakarya Harbi’ne çok şeyler söyledim,
“Dünkü vilayet” deyip çok küçümsedim,
Büyük Zafer’de Yunan ishaldi dedim…
Ben şehitlere hesap veremiyorum!

Hiç sormadınız bana şöyle bir soru:
Bu “Dünkü vilayet” nasıl devlet kurdu?
Mucize mi, yoksa törenle mi kurdu?
Burda sordular, hesap veremiyorum!

Daha devlet değilken başardı bunu,
Daha güçlü Osmanlı’yı yenip kurdu,
Farkında olmadan övmüşüm Rum’u?
Uyanın artık, hesap veremiyorum!

Evet Yunan çıkmış Batı’ya İzmir’e;
Laf ettim Paşa Doğu’ya gitti diye,
Oysa Nebi de gitmişti Medine’ye,
Artık anlayın, hesap veremiyorum!

Nebi veda etti doğduğu Mekke’ye,
Bir ordu kurup sonra döndü geriye,
Kurtardı müşriklerden, cenk ede ede,
Bunlar taktikmiş, hesap veremiyorum!

Bir de şu Büyük Orta Doğu Projesi?
Aslında bu Büyük İsrail Projesi!
Filistinli şehitlerin inler sesi!
Eller yakamda, hesap veremiyorum!

Bulamoğlu yaşarken duymadım seni,
Şimdi doğruyu anlat, duysunlar seni,
Dua etsinler; belki kurtarır beni?
Şimdi Allah’a hesap veremiyorum!..

Pendik/02.06.2026