Bir Ürperti Kadar Şiiri - Zeynep Özgel

Gecenin eşiğinde
bir karartı belirdi—
ben miydim,
yoksa çoktan unuttuğum bir yüz mü?

Sustum.
O konuştu ilkin:
“Kaçtığın şey, sensin.”
Kulağıma değdi,
ama ses değildi,
bir ürpertiydi sadece.

Gölgem önümdeydi bu kez,
ışık arkamdaydı
ama sıcak değildi.
Bana benziyordu
ama benden daha fazlasını biliyordu.

“Hatırlıyor musun?” dedi,
“Susarken neleri söylemedin?”
Cevap vermedim—
çünkü dilim,
çoktan içime gömülmüştü.

Ay ışığı yetmedi saklamaya beni,
gölge uzadı,
bir sükût biçiminde sarıldı etrafıma.
Ben oradaydım—
ama ben değildim.

Göz göze geldik
ve ben
ilk kez kendimi duyabildim.