Bir umut Şiiri - Mehmet Akif Susmaz

Bir Umut
Gecenin sarhoşluğunda,
ayın beyaz ışıltısı altında,
rüzgârın bedenimize bıraktığı ürpertiyle
sessizce öpüşürdük.

Gökteki çift ruhları merak ederdim;
bize bakıp
“Biz de böyleydik.”
diye anılarını
mutlu kahkahalarla içiyorlar mıydı?

İsterdim öyle olmamızı.
Ama kaderimizde yokmuş.
Ebediyet bize uğramamış.

Şimdi, belki de
bir başkasıyla bakacaksın o göğe.
Bu düşünce
içimde kalan son ruh parçasını da
ateşe veriyor.
Ruhum kül olur, varsın olsun.
Belki o külleri bir testiye koyup
mavi dalgalara bırakacakken,
son kez elin dokunur bana.

Son kez ruhun, ruhuma değer.
Son kez içim ısınır.
Son kez.
Bir umut.