Bir umuda dair Şiiri - İsmail Akyüz

bir umuda dair

1.
Güneş cömert
rüzgar sakin bulutlar yorgun
yüzümü okşayan bir ılıklık
anımsamalarımda sen
içimde rastlaşmaya dair bir istek
belki bu kır kahvesinde
aynı masa kitabım gözlüğüm
bir fincan acı kahve bir bardak su
bir yudum alıyorum kahveden
bir sıcaklık sarıyor dudaklarımı
dudaklarını düşünüyorum bir an
okumaya çalışıyorum
her sayfa bir boşluk
satır satır silinen
sadece bakıyorum
dikkatim dağılıyor
sessizce bekliyorum

2.
arada başımı kaldırıyorum
gelen geçene bakıyorum
gelirsen
geçersen
görmezsem
bazen üstümde bir bakış hissediyorum
bir çıtırtı duyuyorum
telaşla bakınıyorum boş yere
sen değilsin ne yazık
kahvem de giderek tükeniyor
uslanmamış yüreğim de
hüznüm dibine vuruyor fincanın
sessizlik koyulaşıyor telvede
hani bir gelsen
elinden tutacağım
gözlerine bakıp hoş geldin diyeceğim
benimle uyanan sabah çiçeğim ol
istersen penceremi sevindiren yaz yağmurum ol
istersen ömrümün son baharı ol diyeceğim
biliyorum anlayacaksın

3.
gitmeye hazırlanıyorduk
yanı başımdaydın
sessizdi bakışların
anlamlandırıyordum
hadi diyordun sanki
hadi beraber gidelim
ne olur beni bağışla
yaşım senden çok fazla
hep seni düşünsem de
ne kadar çok istesem de
cesaretim yok genç değilim
sonsuz bir reddin ihtimalindeyim
oysa seni arıyorum
bilgisayarın ekranında
bazen resimlerini görüyorum
kendimce umutlanıyorum
bir tık diyorum
bir tık sadece
hadi diyorum
korkularım mantığım
kendimi zorluyorum
elimi sıkı sıkı tutuyorum
yüreğim yine acıyor
dayanamıyorum
bilmiyorsun

4.
bir resim galerisi
sergilenen tablolar
meraklı ziyaretçiler
konuşuyordun renkler diyordun
konu kontrast uyum
bizim dışımızda olan ne varsa
resimler renkler çizgiler
hepsi birer dekordu yalnızca
olanın farkındaydın biliyorum
bende konuşuyordum
söylemek istediklerim değildi kelimelerim
onlar korkudan saklanıyordu
gözlerim tablolarda olsa da
sana bakıyordum ben
yüzüne gülüşüne
dudaklarına gözlerine
çok yakındım sana o an
sen de sanki içime girmek istiyordun
bunu yaşayınca fark ediyor insan
duyguları hissediyorsun
bedenlerimizin değmesi
birbirimize dokunmak
giysinin üzerinden de olsa
sıcaklığını hissetmek
tenine dokunmak gibiydi
elini tutabilirdim
sarılabilirdim sana
öpebilirdim dudaklarını
sende istiyordun çok emindim

5.
bugün gelmedin
bilemedim ne yapayım
bakındım sağa sola
sanki çok şey değişmişti
beni izliyorlar gibi geldi
gizli gizli fısıltılarla
yüzümdeki suretini
saklamak istedim
gülümseyerek bir an
başımı önüme eğdim
hiçbir şey olmamışçasına
içim içime sığmadı yine de
duramadım kalktım
bir nefes için dışarıya çıktım
durduramadım ayaklarımı
beklemeden beni
yürüdüğümüz yoldan
aynı sokaklardan
hiçbir iz yoktu senden
umutlar kendini yiyip bitirirken
bedenimi izledim
bir vitrinin camında
gördüğüm ben değildim
tanıdık geldi yine de
kırık hayallerle kuşatılmış
hüznün ustası kayıp gençliğim

6.
bir uzayıp bin kısaldı ömrüm
bir olanaksız umudun peşinde
kendi kendime aldandım durdum yine
unutarak bu dünyanın sahici hallerini
yaşadığım gündüz düşlerini senin sandım
naif bir yürek gibi büyüttüm içimden geçeni
o çağ yangınını tutuşturacak bir kıvılcımdık
biz bir isyandık hayata karşı köhnemiş aklımca
boşa atılmış bir adımdım sana doğru oysa
kapadın kapılarını
koymadın beni yüreğine
koymadın ya
düşmüştür artık gözümden bu dünya
un ufak olmuştur pencerelerim
ne bir hevesim kalmıştır
ne de bir ufacık isteğim hayata dair
kapatmıştır gözlerimi ellerim
susturmuştur dilim kendini
gün ışığını esirger sesim çıkmaz
keyfe keder olmuştur artık kalan günlerim
boşa yanan bir sigaranın dumanı
bir fincan acı kahve içimi

7.
griye çalan gökyüzü
kuş kanadı bulutlar
ufak ufak yağıyor yine
günlerdir ara vermiyor
hiç nefes aldırmadan
sokaklarda ıslak bir rüzgar
saçak altlarında kuşlar
birkaç başıboş köpek
havada garip bir koku
yakılmış bir hayattan sanki
içeri usulca süzülen kasvet
hayalden uzak pencereler
sorgusuz sualsiz odalar
yaşama yasak kapılar
sessizlikle damgalı yürek
hüzünlü gündüz kederli gece
dünya ayağımda bukağı
elini çekmiş benden yaşam
tanıdığım kim varsa el
menekşem küs
fesleğenim suskun
sardunyam kısır
gün olur belki değişirler
yaşanır bir şeyler
belki de böyle sürer
yalnızlığa alışamasam da
alışırım yine her şeye
alıştığım kadar ecele

8.
ah aşk ölümün kız kardeşi
bir kaosun aklı işgal edişi
unutulmuşların kederi
acının yapışan hazzı
bir kayboluş bir nefes
cılız bir son çığlık
hayatın terk ettiği artık
aldanan yürek