Neler alışıyor insan şu koca dünyada
Yokluğa varlığa birde darlığa
Her zaman olmasa da yalnızlığa
Alışamıyor gönül yar sensiz yaşamaya
Herşeye alışıyor ayrılıklara
Gözler alışıyor da uykusuzluğa
Zindan iki hece, Mehmed'im lâfta!
Baba katiliyle baban bir safta!
Bir de, geri adam, boynunda yafta...
Halimi düşünüp yanma Mehmed'im!
Kavuşmak mı? .. Belki... Daha ölmedim!
Devamını Oku
Baba katiliyle baban bir safta!
Bir de, geri adam, boynunda yafta...
Halimi düşünüp yanma Mehmed'im!
Kavuşmak mı? .. Belki... Daha ölmedim!




gidenin ardında kalmanın çabasıdır içinden doğan körpe yalnızlık bebeği..
ona bakacaksın,büyüteceksin..
o ağlayacak sen güldüreceksin..
...caksın ...ceksin..
ne terk edileceksin o günden sonra bebeğini..
nede terk edileceksin bebeğin tarafından..
mecburen .)
tebrikler..
'Yüreğim yanıyor yar senin yokluğunda'.... Özlem kavurucu duygudur hele bir sevdanız hak ettiği karşılığı göremediyse o özlem acı veren duygudur artık.... demek geldi içimden.... Teşekkürler
Bu şiir ile ilgili 2 tane yorum bulunmakta