Yağmurun, kaldırımları dövdüğü ve kaldırımların bu yüzden ağladığı bir Şubat akşamı geldin başıma. Oturup birbirimizin kıyısına, birbirimizin denizine açılmaya başladık. Yağmur, kaldırımları dövmeye devam ediyordu.
Sen; kalbini çıkarıp masanın üzerine koydun. Kan yerine, acı ve hüzün pompalamaktan, kalbinin rengi yoktu.
Ben de, kanımı çıkarıp masanın üzerine koydum. Hüzün ve acı dolu bir kalbe girip çıkmaktan kanımın rengi yoktu.
Sonra birer sigara yaktık ve ayrı geçen zamanlara küfür ettik. Kaldırımlar, yağmurdan yediği dayağın etkisiyle sırılsıklamdı. Kendimizi kaldırımlara atıp, suyla birlikte akıp gittik...
Tamamını Oku
Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta