Bir sevi şiiri Şiiri - Samira Samiranins ...

Sana rastlamak değildi benim hikâyem,

ben biraz da sende
kendime geç kalmış bir mevsimi buldum.

Ne vakit adını ansam,
içimde eski bir evin ahşap merdivenleri gıcırdıyor.
Çocukluğumun terk edilmiş odalarından
ince bir ışık sızıyor yüzüne.

Sen bilmezsin.

Bazı insanlar sevilmez yalnızca;
insanın içinde yıllardır kapalı duran
bir menfezi açar.
Birden hava değişir.
Birden dünya,
taşınmaya değer bir hâl alır

Seni özlemek,
Vuslatı düşünmek her vakit

Daha çok,
gecenin sonuna doğru soğuyan bir çayın yanında
unutulmuş bir kitap ayracı gibi.
Sessiz,
mahcup,
ama yerinden sökülemeyen.

Bir gün ellerini tuttum.

Sanki yıllardır sürgünde olan bir kelime
nihayet cümlesine kavuştu.
Kalbim ilk kez
kendine ait bir iklim buldu.

Oysa aşk dedikleri şey
ne büyük yeminlerdi,
ne de ateşli itiraflar.

Aşk bazen,
kimse görmezken
birinin yorgunluğunu omzuna almakmış.

Bazen bir bakışın içinde
ev bulmakmış.

Bazen de
gidebileceğini bildiğin hâlde
kalışına inanmakmış.

Şimdi sen uyusan,
ben bütün gece
nefes alışlarını dinlerim.

Çünkü bazı insanlar
Sadece var olmazlar
insan onların yanında
yeniden insan olur.

Ve eğer bir gün ayrılık gelirse,

adını kötü anmayacağım.

Çünkü sen bana,
bu dünyanın hâlâ incinecek kadar güzel olduğunu
öğreten kişisin.

Ben seni sevdim.

Bir gülüşünü değil,
bir yüzünü değil,

yaralarını saklarken yorulan tarafını,
kimse duymadan ağlayan gecelerini,
güçlü görünmekten bitap düşen ruhunu sevdim.

İnsan, bazen bir ömrü değil;

bir kalbi yurt edinir.

Benim yurdum da
Uzun bir süredir sensin.