Bir sesi özler mi insan
evet,
gecenin en kırılgan yerinde
kalbiyle uyanır bazen.
Adını anmasam da
sesin çağırır beni,
bir yaz akşamı gibi
omzuma dokunur.
Mümkün olsa sarılırdım,
çünkü bazı özlemler
mesafeyle değil
tenle iyileşir.
Ben seni
en çok sesinden tanıdım,
şimdi her sessizlik
biraz senden çalıyor.
Bir sesi özler mi insan
sanki bir yarayı kaşır gibi,
acıdığını bile bile.
Sesin kaldı bende,
sen gitmeyi seçtin.
Duvarlar daha soğuk,
kelimeler daha yoksul artık.
Sarılmak isterdim,
çünkü bazı ayrılıklar
ancak kollarla itiraz edilir.
Şimdi susuyorum,
çünkü özlemek
yüksek sesle konuşmaz.
Burhan GÜLER
Kayıt Tarihi : 27.1.2026 23:48:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!