Akşam olunca içimde bir boşluk büyüyor.
Sanki evin bütün ışıkları yanıyor da
Bir oda karanlık kalıyor.
Çay koyuyorum kendime, iki bardak alışkanlığı var ellerimin.
Sonra hatırlıyorum…
Sen yoksun.
Buhar yükseliyor bardaktan, gözlerim doluyor usulca.
Adını anınca boğazım düğümleniyor.
Bir fotoğrafına bakıyorum bazen.
Parmaklarım yüzünde geziniyor, sanki saçını okşar gibi.
İnsan ne tuhaf…
Bir kareye sarılıp ağlayabiliyor.
Özlemek sessiz bir yağmurmuş meğer.
Kimse duymuyor, ama içim sırılsıklam.
Sana söyleyemediklerim var hâlâ.
Yarım kalan …
Kayıt Tarihi : 17.2.2026 11:55:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!