Bir Sabahın İçinde Sen

Bir Sabahın İçinde Sen
Bir sabaha seninle açıldım yine,
Uykumdan önce adın kalktı dudaklarımdan.
Hava serindi,
Ama içimde sen vardın,
Isıtan, yakan, susturmayan…

Geceden kalan karanlık hâlâ sokaklardaydı,
Ama benim içimde
Bir ışık dolaşıyordu,
Adını bilmediğim,
Yolunu sadece kalbimin tanıdığı.

Ne zaman kaybolsam kendimde
Bir işaret olurdu yüzün,
Ne zaman suskunluğa gömülsem
Bir ses gibi çıkardın karşıma.
Karanlık korkutmazdı beni,
Çünkü sen karanlığın içinden
Beyaz bir yol gibi geçerdin.

Sen benim alıştığım bir şey değildin,
Vazgeçilecek hiç değildin.
Kalbimin ortasında
Sessizce duran en büyük sebeptin.
Bir çiçek gibi dururdun hayatımda,
Ne adını koyabildiğim
Ne koparmaya cesaret edebildiğim…

Ben sana yaklaşırken
Hep dikenlere bastım.
Canım yandı,
Ama geri çekilmedim.
Çünkü acı bile
Seninle anlamlıydı.

Bizim hikâyemiz bir yürüyüştü,
Uzun, yorucu, duraksız…
Bazen umut dolu,
Bazen baştan kayıp.
Sonunu bilerek yürüdüğümüz
Ama durmayı hiç düşünmediğimiz
Bir yoldu bu.

Yan yana yürüdük,
Aynı sessizlikte sustuk.
Sen bazen önde oldun,
Ben biraz geride.
Ama biliyordum,
Bu yol nereye varırsa varsın
Aynı yerde duracaktık.

Ve o an geldiğinde
Ben sana bakacaktım.
Gözlerimde anlatamadığım her şeyle…
Sen bakamayacaktın.
Başını eğip
Susarak anlatacaktın her şeyi.
Bitişler bazen kelime istemezdi.

“Keşke” demedik başta,
Ne sen, ne ben.
Ama yol tükendiğinde
İlk kez dilimize dolandı bu kelime.
Geç kalmış,
Ağır,
İç yakan bir “keşke”…

Nedir bu kadar bağlanmak,
Yanındayken bile özlemek?
Nedir bu dokunamadan yanmak,
Sesini duymadan eksilmek?
Ben bunun adını koyamadım,
Sadece yaşadım.

Biz sanki
Yıllar önce başlamıştık birbirimize.
Yeniymiş gibi görünen
Ama eskiden kalma bir sevdaydık.
Her an yeniden başlayan,
Her saniye kendini çoğaltan
Bir his…

Bazen bunun gerçek olduğuna inanamadım.
Bazen senin
Sadece gecelerime uğrayan bir rüya
Olduğunu düşündüm.
Belki de ben
Bu sevdanın içinde
Kendimi kaybetmiştim.

Ve yine sabah oldu.

Hava sen kokuyordu,
Gece çekilirken ardında seni bırakmıştı.
Gözlerimde yarım kalan düşler,
Kalbimde tam olmayan bir sen…
Ama yine de
Yeni bir güne açtım gözlerimi.

Çünkü sevda bitmiyordu,
Sadece şekil değiştiriyordu.

Bir sabaha daha uyandım seninle,
Serinlikte kalan izlerinle,
Karanlıktan sızan ışığınla,
İçimde ağır ağır büyüyen özleminle…

Gün aydınlandı,
Ama ben hâlâ sendeydim.
Günaydın demedim hayata,
Sadece sana fısıldadım:

Günaydın…