Güneş ışıkları, siyah saçlarını parlatıyor, damlararı tenini süslüyordu.
Karanlıkta sıcak bir alev gibi parlardı gözlerin.
Rüzgâr esintisi yanaklarını severken, ağaç yaprakları sanki şiir okuyordu sana.
Bütün evren senin bir parçam mıydı? Yoksa papatyalar ile aynı yaratılış mı var sende?
Ay ışığı gölgeni kaybetmemek için mi etrafında dolaşıyor?
Güneş sadece senin için mi yanıyor?
Hayatta ben en çok babamı sevdim
Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk
Çarpık bacaklarıyla -ha düştü, ha düşecek-
Nasıl koşarsa ardından bir devin
O çapkın babamı ben öyle sevdim
Devamını Oku
Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk
Çarpık bacaklarıyla -ha düştü, ha düşecek-
Nasıl koşarsa ardından bir devin
O çapkın babamı ben öyle sevdim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta