Bir Ömrün Aylık Taksiti Şiiri - Mustafa Alp

maaş bir kazanç değildir kardeşim,
bir ayın yorgunluğunun
otuz güne bölünmüş halidir.

bir sabah uykusunun
alarm sesine yenik düşmesidir.
bir fincan çayın buharında
gözlerinden kaçan rüyalardır.

maaş dediğin
bir adamın gençliğini
parça parça taksite bağlamaktır.

her ayın başında
hesaba düşen üç beş kuruş
aslında düşen şey değildir bankaya,
düşen,
biraz daha eksilen hevestir,
biraz daha solan umuttur.

çünkü maaş,
saatin akrebiyle yelkovanı arasında
sıkışmış bir ömrün
resmî makbuzudur.

bir adam düşün,
ceketinin cebinde bordro,
gözlerinde yarım kalmış hayaller.

bir zamanlar denizi görmek istemiştir,
dağlara çıkmak,
bir kadına sebepsiz şiirler okumak,
ya da bir gün
hiçbir yere yetişmek zorunda olmadan
yürümek istemiştir sokaklarda.

ama sonra hayat gelmiştir
kravat takıp kapısına dayanmıştır.

demiştir ki.
sabah sekizde burada olacaksın.

ve adam
yavaş yavaş
kendinden istifa etmiştir.

her ay maaş alır
ama aslında sattığı şey
zamanıdır.

saatlerini verir,
günlerini verir,
en güzel yaşlarını verir.

karşılığında
bir kira makbuzu,
bir market fişi,
bir de
idare ediyoruz işte cümlesi alır.

maaş bir kazanç değildir kardeşim,
bir alışveriştir sadece.

sen hayatını verirsin,
onlar sana
yaşadığını sanacağın kadar para.

oysa insan
maaş için değil,
yaşamak için doğar.

ama ne gariptir.
en çok yaşayanlar değil,
en çok çalışanlar yorgun düşer.

ve bir gün
adam aynaya bakar.

saçlarına düşen akları görür,
gözlerinin kenarında biriken yılları.

anlar ki
maaş dediğin şey
aslında bir ömrün
aylık taksitidir.

ve o gün
ilk defa içinden şöyle geçirir.

ben hayatımı kazanmadım,
ben sadece
maaş aldım.