Bir Öğretmen Ölürse Şiiri - Kenan Ziya A ...

Ölürse bir öğretmen
Yalnızca bir insan gitmez dünyadan,
Bir sınıfın sabah ışığı söner,
Tahtada yarım kalmış bir cümle
Yetim kalır tebeşir

Ölürse bir öğretmen
Ziller yine çalar
Ama
Koridorlarda eksik yürür zaman.
Defter aralarında umutlar
Kimse fark etmeden
Sessizce ağlar.

Ölürse bir öğretmen
Boynunu büker harfler,
Susar en masum sesi alfabenin
Bir çocuğun “öğretmenim” diye
Göğe bıraktığı ses
Karşılıksız kalır ilk kez.

Çünkü;
Öğretmen
Yalnız ders anlatan değildir;
Üşüyen her kalbe palto,
Karanlık her eve pencere,
Yolunu kaybedene
Kuzey yıldızıdır.

Ölürse bir öğretmen
Köy biraz daha yalnızlaşır,
Şehir biraz daha gürültülü
Ama daha az anlamlı.
Bir sıranın üstünde unutulmuş silgi
Onun sabrını arar.
Ve belki kimse bilmez ama
O gün
Binlerce insanın içinde
Aynı cümle sessizce yankılanır:
“Ben okumayı ondan öğrenmiştim…”

Ölürse bir öğretmen
Mezara yalnız bedeni girer,
Öğrettikleri
Çocukların gözlerinde yaşamaya devam eder.
Toprak saklayamaz öğretmeni ;
O,
Doğru her cevapta,
Açılan her kitapta,
Atılan her cesur adımda
Yeniden döner hayata.

Çünkü ;
Öğretmenler ölmez…
Sadece
Adını bilmediği geleceklerde
Yaşamaya devam ederler.